#outdoor

Onverwacht Alaska

Nieuwe en Verbazingwekkende Wonderen Her en Der in het Land

Onverwacht Alaska

Sinds ik Alaska een paar jaar geleden heb ontdekt ben ik gefascineerd door de enorme omvang, de ruige schoonheid en uitgestrekte ongerepte wildernis. Alaska heeft me zo gegrepen dat ik er ieder jaar weer door werd teruggelokt, waarbij ik steeds weer nieuwe en verbluffende wonderen ontdekte, her en der in dit grootse en exotische land. Dit jaar was geen uitzondering. Ik reisde af om het Noordpoolgebied te ontdekken, en misschien voor het eerst het noorderlicht en ijsberen te fotograferen.

Wat je je als eerste realiseert als je Alaska bezoekt is hoe ver het eigenlijk van het \"vaste land\" afligt. In de afgelopen jaren reisde ik van Los Angeles naar Anchorage, een vlucht van iets meer dan 5 uur, ongeveer hetzelfde als de afstand van kust tot kust. Dit jaar vloog ik echter van Houston naar Fairbanks, met een totale reistijd van 8 1/2 uur. Bijna even lang als het duurt om van de westkust naar Europa te vliegen!

Met Fairbanks als uitvalsbasis was mijn eerste stop het verkennen van Denali National Park. Ik bezocht Denali vorige zomer voor het eerst, maar het regende gedurende mijn hele verblijf. Ik vroeg me af of Mt. McKinley een mythe was, omdat de Alaska Range constant aan het zicht werd onttrokken door wolken, mist en slecht zicht. Na vier dagen had ik niet meer dan 100 foto's gemaakt die geen van allen geschikt waren voor publicatie. Ansel Adams had iets soortgelijks meegemaakt toen hij Mt. McKinley in de zomer probeerde te fotograferen. Ik had duidelijk beter moeten letten op wat hij geschreven had, en niet alleen op zijn foto's.

Ik plande de reis naar Denali dit jaar in de herfst, die in Alaska meestal gezegend is met heldere luchten en koele maar comfortabele temperaturen. Toen ik aankwam wist ik al dat mijn verblijf dit jaar volkomen anders zou zijn. Warm weer en heldere luchten heetten me welkom, met het volle palet herfstkleuren en de verse sneeuw op de bergen als onverwachte verrassing.

De schoonheid van de toendra in herfstkleuren is bijna niet te beschrijven. Het oranje, rood en geel lijken recht uit een Van Gogh-schilderij afkomstig. Ik verwachtte dat de loofbomen van kleur zouden veranderen, maar ik was vergeten dat de toendra gewoon een bos is met miniatuurbomen en struiken. Verstopt in dit bos van 60 cm hoog groeiden verse, zoete frambozen en bosbessen. Wat een heerlijke traktatie tijdens de lange namiddagen dat ik de vergezichten van Denali fotografeerde!

Na mijn bezoek aan Denali reisde ik af om het binnenland van Alaska te verkennen via de Dalton Highway, een grintweg van ruim 800 km die parallel loopt aan de Alaska Pipeline van Fairbanks naar Deadhorse (ook wel Prudhoe Bay genoemd). De Dalton Highway is de meest afgelegen weg in Amerika, vooral bekend omdat hij voorkomt in het realityprogramma “Ice Road Truckers.”

De Haul Road, zoals truckers de Dalton Highway noemen, doorkruist een prachtig maar uitgestorven terrein. Er liggen maar twee plaatsen aan de weg, Coldfoot (10 bewoners) en Wiseman (11-13 bewoners, afhankelijk van wie je het vraagt). Zo'n afgelegen gebied zorgt voor prachtige donkere nachtelijke luchten om de hemel te fotograferen, inclusief aurora's. Overdag kun je kudde's kariboes rond zien dwalen over de heuvels van Brooks Range bij de Arctic National Wildlife Refuge, terwijl je muskusossen kunt vinden op de weidse vlakten bij de Franklin Bluffs. Andere wilde dieren zoals rode vossen, Arctische grondeekhoorns, grizzlyberen, elanden en veel verschillende vogelsoorten verfraaien het landschap.

Aankomen in Deadhorse voelt alsof je een afgelegen kolonie op een andere planeet bezoekt. Het klimaat is onherbergzaam en het steriele karakter van dit stadje dat draait om de olie-industrie maakt dat je je niet erg welkom voelt. Er wonen slechts een stuk of 25 mensen het hele jaar door in deze menselijke voorpost en er zijn geen privé-woningen. Iedereen verblijft in kampen van de olie-industrie.

Mensen hebben maar een reden om in Deadhorse te zijn: goed betalende banen in de olie. Een roustabout (een startersbaan in de olie-industrie) kan meer dan $ 100.000 per jaar verdienen in Deadhorse, en dan tel ik alle extra's, reisvergoedingen en het feit dat alle kosten worden betaald nog niet mee. Daarom noemen ze olie waarschijnlijk “zwart goud.”

Het leven in Deadhorse is simpel: 12 Uur werken, dan 12 uur slapen, twee weken herhalen, zorgen dat je niet gewond raakt tijdens het werk, en dan twee weken naar huis om je zuurverdiende olie-geld uit te geven. Niet teveel drinken als je thuiskomt en niet vergeten om op tijd weer op je werk te verschijinen.

Het moderne vliegveld in Deadhorse diende als uitgangspunt voor mijn bezoek aan Barter Island, een eiland van 3 bij 6 kilometer waar vaak ijsberen komen. Het eiland kreeg zijn naam toen de Inupiat-indianen er in de 19e eeuw een handelspost vestigden.

Na 30 minuten in een klein vliegtuigje kwam ik aan in het dorp Kaktovik, waar de bevolking van Barter Island woont. Er is geen terminal in Kaktovik, en geen openbaar vervoer. Een oude schoolbus diende als de enige verbinding tussen de landingsbaan van grint en de rustieke lodge in het stadje (eigenlijk meer een groepje onderling verbonden woonwagens). Piloten deden ook dienst als bagageafhandelaars en lokale bewoners hielpen mee om al de toeristen, foto-uitrustingen en bagage op te halen.

Omdat het zo afgelegen is voorzien de Inupiat in Kaktovik op traditionele wijze in hun eigen onderhoud, inclusief de jacht op kariboes en Groenlandse walvissen. Het is de stad per wet toegestaan drie walvissen per jaar te vangen, wat de 239 bewoners voorziet van een goedkope bron van vet en proteïne om te kunnen overleven. Ook de lokale ijsberen profiteren van de walvisresten.

Ijsberen, die worden beschouwd als zeezoogdieren, zijn om te overleven afhankelijk van pakijs en zeehonden. Hoewel ze ongelooflijk goed kunnen zwemmen zijn ijsberen op het vaste land niet echt behendig, en kunnen ze 's zomers dus niet zo goed jagen. Tijdens de warme maanden, als het pakijs gesmolten is, stranden ijsberen op het land; ze slapen dan veel en sparen zo hun krachten.

De beren op Barter Island hebben een symbiotische relatie met de Inupiat opgebouwd. Na de walvisjacht in de herfst dumpen de Inupiat botten en andere weefsels die niet door mensen geconsumeerd worden op een \"bottenhoop\". Beren kunnen deze dingen wel eten, wat hen een rijke energiebron oplevert die anders niet in hun omgeving zou voorkomen. Ik vond mijn bezoek aan de bottenhoop waarbij ik beren zich tegoed zag doen aan de walvisresten een beetje verontrustend, maar het contrast tussen leven en dood zorgde voor een paar dramatische beelden.

Tijdens mijn bezoek aan Kaktovik kon ik 24 verschillende ijsberen tellen, waaronder veel jongen van dit jaar en het vorige. Er wordt onderzoek gedaan om deze ijsbeergemeenschap beter te leren begrijpen, maar ze lijken gezond en goed te gedijen. De Inupiat hebben de ijsberen ook welkom geheten omdat ze een bron van ecotoerisme voor het eiland vormen. Misschien kunnen zowel de beren als de mensen profiteren van deze nieuwe relatie.

Naar huis terugkeren van dit soort exotische locaties is altijd bitterzoet voor mij. Hoewel ik niet kan wachten om mijn foto's te zien en het avontuur te delen met familie en vrienden, blijft ik ook verlangen naar de woeste schoonheid van Alaska. De intrigrerende grootsheid en grandeur voeden mijn geest, terwijl ze tegelijkertijd een existentiële behoefte aan avontuur en verkenning doen ontwaken. Het is een uniek gevoel, en misschien is dat gevoel de diepstgewortelde reden dat ik steeds terugkeer naar de \"last frontier\" in Amerika.




Pinterest Tumblr

Cesar Aristeiguieta

Cesar Aristeiguieta is een bekroonde expeditie- en reclamefotograaf die de grootsheid van mensen en de natuur vastlegt.
Lees meer

Is er een afgelegen bestemming waar jij ooit heen zou willen reizen? Welke?



Deel Jouw Verhalen Instagram

Gebruik de hashtag #sandiskstories om kans te maken op publicatie op deze site.

Schrijf je in voor speciale aanbiedingen!

Ontvang speciale aanbiedingen en fotografietips van SanDisk.