#reizen

Trektocht naar het Verleden in Slowakije

Twee Wandelaars Onderzoeken Wat Ervoor Nodig is om aan de Dagelijkse Zorgen van het Moderne Leven te Ontsnappen in de Bergen van Noord-Slowakije.

Trektocht naar het Verleden in Slowakije

In de lente van 2013 besloten een vriend en ik te gaan wandelen in het Slowaakse Lage Tatra-gebergte. Slowakije is niet het einde van de wereld - het mist de weidsheid van Siberië of de grandioze vergezichten van Yosemite. Het is evenmin een bijzonder populaire toeristenbestemming. Wat de moeite waard is aan Slowakije is niet altijd op het eerste gezicht te zien. Hier zie je een paar kiekjes van een paar dagen in de bergen in Centraal-Europa.

Het is 2 uur 's nachts in mijn stad, Brno in de Tjechische Republiek, en een trein uit Berlijn die hier een uur geleden had moeten zijn laat nog zeker twee uur op zich wachten. Ik betreur dit falen van de beroemde Duitse punctualiteit terwijl ik op de vloer van een nogal vieze wachtruimte zit. De andere passagiers drinken, slapen, mopperen.

Ik breng de tijd door met herinneringen - ik denk terug aan de laatste keer dat ik per trein naar het oosten ging, tien jaar geleden. Toen gingen we ook naar de Tatras, maar de treinrit was even memorabel als de bergen - slaapwagons uit de Sovjet-tijd met driedubbele stapelbedden, overal bruin, en bordjes in alle wereldtalen behalve Engels. Een van mijn meest dierbare jeugdherinneringen: ik lig om middernacht in het middelste bed, en luister naar het kletteren van de ontkoppelende treinstellen op een rangeerterrein bij de grens. Ik vind het heerlijk om weer naar het oosten te gaan.

Een paar uur later passeert de trein de grens tussen Slowakije en Tjechië - niet de meest dramatische grensovergang. Zolang Tjechoslowakije bestond was er geen grens, en nu hebben grenzen door de Europese Unie geen betekenis meer, dus de overgang van de Tsjechische Republiek naar Slowakije verloopt zonder fanfare. Er is niet eens een bord, en het landschap is aan beide zijden hetzelfde - groene, glooiende heuvels gescheiden door bossen. Je kunt de overgang wel zien aan de talen van de borden op de treinstations.

We zijn in Poprad, waar de meeste reizen naar de Tatras beginnen. De alomtegenwoordige, functionalistische huizen - rij na rij cementen platen met ramen op regelmatige afstand - staan in schril contrast met de bergen die daar bovenuit rijzen. Het station is stof en afbladderende verf, en soms kun je overblijfselen van een eerder regime zien die nog niet gesloopt zijn - oude beelden en sterren.

Een lokale bus brengt ons naar het laatste dorp onderaan de bergen. Een lokale man tekent drie lijnen op een stuk papier - een kaart om de weg naar de heuvels te vinden. We doen onze rugzakken om en lopen over een onverhard pad langs het kerkhof, langs de aardappelkelders in de heuvels, langs schapen, door glooiende weiden. Dit is het Slowakije dat ik me herinner. De zeven uur gaan voorbij als in een mijmering, en dan, net als de zon ondergaat, komen we aan op de bergrug en de kleine schuilplaats die daar staat. Je mag er gratis verblijven, op voorwaarde dat je rekening houdt met je omgeving.

We zitten op het veld in het oranje licht, en ik denk terug aan een gedicht uit mijn jeugd, over witte vogels en bergtoppen waar de nare dagelijkse dingen niet konden komen. Het is moeilijk om dit soort momenten - op een bergtop bij zonsondergang - te beschrijven zonder te vervallen in hopeloze clichés, maar ik heb dat moment ergens diep weggestopt.

Het ochtendgloren is koud en helder, en in ons kleine berghutje zijn we blij dat we leven. We lopen verder; net na het middaguur komen we aan bij de bergpas en stoppen voor de lunch. Halušky zijn het nationale gerecht van Slowakije: kleine aardappel-dumplings bedekt met schapenkaas en bacon, soms ook zuurkool. Het is het soort voedsel dat je eet als je twaalf uur per dag schapen moet hoeden over bergruggen - anders is het onwaarschijnlijk zwaar. Het blijft aan je ribben hangen en laat niet los. Joanna is een Canadese vegetariër die sinds een jaar in de Tjechische Republiek woont, en ze is een beetje overdonderd door de hoeveelheden vlees en zuivel in Centraal-Europa. Ik ben een Tjech, geboren en getogen in een familie van carnivoren. Mij stoort het absoluut niet.

\"Ze eten zo ongezond! Waarom worden ze niet gewoon vegetariërs!”

Ik haal mijn schouders op en begin aan mijn stomende bord bacon en schapenkaas. Ik ben ook een \"eens en toekomstige\" vegetariër, maar vandaag is er bacon en kaas, en op dit moment, op deze plek, is dat volkomen logisch.

Het weer in de bergen is vaak net een windvaan die alle kanten opgaat. We zijn bij de berg aangekomen in de stralende zon, en we klimmen nu de bergrug weer op in de stromende, ijzige regen. We verdrijven de tijd door leefregels te verzinnen: \"Niet klagen tenzij het grappig is\" is een goede, en meteen toepasselijk. We bedenken ook “Vraag toestemming” en “Betaal je bibliotheekboete”, minder geschikt voor direct gebruik.

Als we net onder de bergrug zijn worden we door een onweersbui getroffen, met hagel. We zoeken beschutting in de struiken, nat tot op het bot terwijl bliksemschichten afketsen van de heuvels om ons heen.

Wat voelt als uren later, maar waarschijnlijk niet meer dan 15 minuten, houdt de bliksem op, en we slagen erin een schuilplaats te bereiken waar ik al die tijd al heen wilde - Stefanikova chata, een berghut op 1740 meter met heet water en een functionerende keuken. Alles in het huis is te voet naar boven gedragen vanuit de vallei. Een bord aan de muur in de hal vermeldt dat Igor Fabricius, de huidige huismeester van de hut, 173.291 kg aan goederen en materialen naar boven heeft gedragen tijdens de 20 jaar dat hij dit werk doet.

Het regent nog steeds buiten, en we trekken onze vuile, drijfnatte kleren uit, doen droge spullen aan, laten onze rugzakken in de slaapzaal staan en begeven ons naar de gemeenschappelijke eetkamer voor borovička (alcohol gestookt uit jeneverbessen) en dumplings. Er ligt een enorme donzige hond in de eetkamer, er zit een drom mannen in flanel, en er staat een verbluffend mooie kok in de keuken. Igor maakt wat norse grappen over ons voorkomen en lichtelijk verbijsterde gezichten, wat helemaal terecht is. Vannacht slapen we in bedden die Igor waarschijnlijk op zijn rug hierheen heeft gedragen.

We bestellen thee, openen onze gehavende kaart en bekijken onze plannen voor de volgende dagen. Die zullen bestaan uit meer kilometers, meer hutten, meer treinritten, en waarschijnlijk meer regen. Maar voor nu schuilen we hier boven, op een andere plek met witte vogels, waar de dagelijkse problemen geen vat op hebben.

 




Pinterest Tumblr

Tereza Jarnikova

Tereza is een enthousiaste reisblogger die wiskunde en bomen studeert, en de relatieve verdiensten van functie en vorm probeert te achterhalen.
Lees meer

Wat is de volgende internationale bestemming waar jij heen zou willen reizen?



Deel Jouw Verhalen Instagram

Gebruik de hashtag #sandiskstories om kans te maken op publicatie op deze site.

Schrijf je in voor speciale aanbiedingen!

Ontvang speciale aanbiedingen en fotografietips van SanDisk.