#reizen

Wonen aan het Einde van de Wereld

8 Lessen Geleerd in Patagonië

Wonen aan het Einde van de Wereld

Mijn relatie met Patagonië begon in 2006: een road trip vanuit Buenos Aires met mijn schoonvader Aldalberto als gids. Als iemand die de regio al sinds zijn vroegste jeugd in de provincie Neuquén verkend had — in een tijd waarin je de cordillera alleen nog te paard kon doorkruisen — kon hij ons een zeldzaam inzicht geven in de culturen, steden, rivieren en de fauna van Zuid-Argentinië.

Twee schijnbaar tegenstrijdige dingen maakten veel indruk op me tijdens deze eerste reis. Een was de allesoverheersende grandeur van het landschap. Maar het andere was dat hoe diep je ook in het grenzeloze terrein doordrong, er toch overal mensen woonden. Er waren paisanos (een niet-denigrerende uitdrukking voor campesino of \"boerenlui\") die hun kostje bijeenscharrelen op kleine, geïsoleerde ranches. Refugieros, ofwel beheerders van schuilhutten, met hun thuisgebrouwen bier en kudden schapen op een hoge bergkam. Inheemse Mapuche die op kleine, zelfvoorzienende boerderijcomplexen wonen (compleet met kleine windenergiecentrales), diep in de nationale parken.

Wat ik leerde is dat Patagonië verre van leeg is, maar juist bewoond gebied. En dat hoewel men in de USA misschien de wildernis associeert met nationale bossen en parken, plaatsen die je bezoekt maar waar je niet woont, voelde het hier alsof het zo moest zijn, echt, inspirerend.

Mijn trips naar de regio gaven me een sterk gevoel van wat er mogelijk was met betrekking tot reizen en leven, als we er ooit achter zouden komen hoe we voor langere tijd naar Patagonië konden verhuizen. En in 2010, toen ons eerste kind net twee jaar oud was, besloten we een poging te wagen - we verhuisden naar het kleine plaatsje El Bolsón.

De volgende beelden en beschrijvingen sommen een paar van de belangrijkste lessen op die we hebben geleerd toen we in Patagonië woonden.

De meeste mensen hebben nog nooit water gezien zoals het bedoeld is.

Foto van: Vera and Jean-Christophe

Als kayakker vond ik het water in Patagonië helemaal fantastisch. Mijn \"eigen\" rivier daar, de Rio Azul, is volkomen drinkbaar - dus als je dorst krijgt kun je gewoon met je hand water uit de rivier scheppen en het opdrinken. Dit is nog steeds het geval in grote delen van Patagonië. De kleur, helderheid en puurheid van het water is verbazingwekkend en een beetje bedroevend: je beseft ineens hoe sterk de meeste stroomgebieden ter wereld zijn beïnvloed. Je beseft ook dat het niet vanzelfsprekend is. Voorgenomen hydroelektrische projecten in de hele regio vormen nog steeds een bedreiging voor de gezonde ecosystemen.

Gauchos zouden kunnen overleven lang nadat al het andere verdwenen is.

Foto van: Vince Alongi

Hoewel de tegenhangers van de gauchos in andere delen van de wereld - zoals de cowboys in de USA - hun levensstijl hebben gemoderniseerd, en vaak werken in trucks in plaats van op paarden, hebben gauchos in heel Patagonië (en vooral op de pampas) hun traditionele levenswijze behouden, met het hoeden van schapen of koeien, en het werk op grote boerderijen of estancias.

Het ligt heel diep in het zuiden.

Foto van: Luis Alejandro Bernal Romero

De meesten mensen realiseren zich niet hoe zuidelijk Patagonië ligt. In Argentinië wordt het gewoon \"El Sur - het zuiden\" genoemd. De extreme australe omgeving creëert een leefgebied voor magelhaenpinguïns, zeeolifanten en andere zeezoogdieren en vogels die ieder jaar epische trektochten maken.

De meeste \"schuilhutten\" zouden hier nog een lesje kunnen leren.

Foto van: Natalie

Dit is de schuilhut op Cerro Piltriquitron. Net als veel schuilhutten in heel Patagonië zijn deze plekken soms een volle dag te paard verwijderd van de stad, maar er zijn het hele jaar door beheerders die er wonen (en gasten bedienen) op een rare manier die lijkt op een kruising tussen Argentijse gastvrijheid, Europese cuisine en de tradities van alpiene gastenverblijven. Op de een of andere manier was dit ons in de USA ontgaan. Vers lamsvlees, forel, groenten, huisgebrouwen bier, huisgemaakte pizza: als je deze refugios bereikt na een volle dag trekken door de wildernis lijkt het bijna alsof je in de hemel bent.

Sommige wegen geven een nieuwe definitie aan het begrip \"leeg\".

Foto van: Gisella Giardino

Hoewel de Ruta 40 die door de provincies Chubut en Santa Cruz loopt de meest iconische is, hebben tientallen \"highways\" (meestal smalle caminos de ripio, oftewel grindwegen zonder berm) in Patagonië hetzelfde effect: je verzinkt volkomen in het niet door het landschap. Dit kan af en toe zowel opwindend als intimiderend zijn. Op onze eerste road trip langs de Atlantische kust reed ik letterlijk urenlang langs een lege kustlijn zonder iemand of iets te zien, behalve guanacos en konijnen.

Het besneeuwde terrein kan episch zijn.

Foto van: Alex Grechman

Hoewel de meeste klassieke skigebieden in de Andes op lagere hoogten en dus warmer liggen dan andere delen van de wereld (wat dus zwaardere, minder poederachtige sneeuw betekent), was snowboarden hier toch een van de leukste ervaringen. Alles \"wacht nog om gedaan te worden\".

Foto van: Ed Butta

Er is een uitdrukking in het Spaans dat iets “por hacer” is, of \"nog te doen\". Dat is Patagonië. In tegenstelling tot plekken in de USA en vooral Europa is dit een bijzonder jong landschap, en extreem dunbevolkt. Dat houdt in dat outdoor-doelen, verkenningen en alle mogelijke soorten avonturen nog moeten worden ontdekt. Het is spannend.

Je kunt vogels van horizon naar horizon zien vliegen - minutenlang - zonder dat ze ook maar een keer hun vleugels uitslaan.

Foto van: Guido da Rozze

Patagonië is het leefgebied van de Andescondor. Het is niet de afmeting van de vogel die zo spectaculair is (hoewel de condor een van de vogels met de grootste spanwijdte ter wereld is, tot wel 3,2 meter), maar de manier waarop ze geëvolueerd zijn in hun specifieke habitat. De Cordillera is een gebied met steile alpine kammen die regelmatig thermische kolommen produceren waarop condors schijnbaar eindeloos kunnen glijden zonder met hun vleugels te slaan

Terwijl ik aan het snowboarden was bij La Hoya in Esquel zweefde eens een eenzame condor zo'n honderd meter boven de berghelling, schijnbaar parallel met de stoeltjeslift omhoog, bijna roerloos opstijgend boven de skiërs en boarders beneden. Wat deed hij daar? Welke voedselbron of reden zorgde ervoor dat hij over een skipiste vloog? Het leek wel alsof hij iedereen een lesje wilde leren, door te laten zien wat een echte \"flow\" is. Veel mensen merkten de condor op; ze draaiden zich om en je zag mensen stoppen en naar boven wijzen. Het was een vreemd, bijna onbeschrijflijk sereen moment, maar toch opmerkelijk passend, niet misplaatst in Patagonië.




Pinterest Tumblr

David Miller

David Miller is de Senior Editor van Matador (in 2010 en 2011 winnaar van de Lowell Thomas Award voor reisjournalisme) and leerplan-directeur bij MatadorU.
Lees meer

Welke lessen heb jij geleerd op de plek waar je woont?



Deel Jouw Verhalen Instagram

Gebruik de hashtag #sandiskstories om kans te maken op publicatie op deze site.

Schrijf je in voor speciale aanbiedingen!

Ontvang speciale aanbiedingen en fotografietips van SanDisk.