#mensen

Je Eigen Cultuur Vinden door die van een Ander te Ontdekken

Cultuurlessen door een Bezoek aan de First Nations in Alaska

Je Eigen Cultuur Vinden door die van een Ander te Ontdekken

Ik ben een Filipijn, geboren in Canada. Ik ben de enige in mijn directe familie die niet op de Filipijnen geboren is. Ik ben van jongs af aan ondergedompeld geweest in de Canadese cultuur: ijshockey, weidse open ruimtes en, later, bier. Ik spreek geen Tagalog, ik ben maar een keer \"terug\" geweest toen ik negen was (ik wilde helemaal niet), en ik heb vrijwel geen contact met mijn grootouders, van beide kanten. Wat ik bedoel te zeggen is dat ik maar een hele zwakke band heb met de Filipijnse cultuur.

Ik ben niet boos op mijn ouders omdat ze me \"verwesterd\" hebben. Ik ben daar niet verdrietig om, maar ook niet blij. Het is gewoon zo.

Ook al zijn mijn banden met de Canadese cultuur hecht, en die met mijn Filipijnse erfgoed vrijwel verbroken, het ontroerde me dat de groep Tlingit - waar ik mee in contact kwam tijdens een kort bezoek aan Wrangell, Alaska - zo verbonden blijft met hun cultuur en tradities.

Zodra mijn groep aankwam bij Chief Shakes Lodge begroette een klein meisje, zo'n vijf jaar oud, ons met een trommel en een lied.

Liedje van jong Tlingit-meisje

Dit is waar het begint, dacht ik. Dit is hun toekomst. Op haar leeftijd keek ik op zaterdagochtend naar tekenfilms. Ik leerde niet over mijn erfgoed, over de drie eeuwen Spaanse kolonisatie die mijn voorouders moesten doorstaan.

Hoe dit stukje geschiedenis in mijn eigen verhaal past weet ik niet.

Je moet bukken in de deuropening om Chief Shakes Lodge binnen te gaan. Daardoor voelt het alsof je iets heiligs betreedt. Vooral omdat je een gigantische ruimte ziet als je aan de andere kant van de entree staat.

Ik keek de ruimte rond, zag de grote bewerkte balken of \"huispalen\" die het deurkozijn vormden. Op deze niet-structurele palen waren dieren en mensen, wapenschilden en de geschiedenis van de clan afgebeeld. Ieder stuk hout, werd ons verteld, was door vier vrouwen met de hand gehouwen met een dissel - een van hen was aanwezig. Ze legde uit hoe ze hun eigen dissel uit een enkele tak snijden, een proces dat twee dagen duurt om het gereedschap aan te passen aan hun eigen handen en armen.

Er stonden banken tegen de muren van de lodge, en daar zaten we en wachtten terwijl een groep het volgende lied ten gehore bracht.

Tlingit Welkomstlied

Een stevige dame in een breedgerande, geweven hoed leidde de groep van vijf vrouwen en twee mannen, allemaal gekleed in de kleuren en symbolen van hun clan. Ze legde de betekenis uit van de liederen die ze zongen. We spraken uitgebreid over de potlatch. Hiermee worden veel verschillende dingen gevierd - het plaatsen van een totempaal, de inwijding van een lodge - met heel veel heerlijk eten en saamhorigheid.

De potlatch deed me denken aan familiebezoeken, zowel op de Filipijnen als in Canada, waarbij ik zodra ik binnenkwam werd geconfronteerd met een tafel vol eten en volwassenen die me aanspoorden met \"eet, eet!\" Als kind schatte ik de samenhang tussen eten en saamhorigheid nooit op waarde. Eten brengt mensen samen zodat ze verhalen kunnen vertellen, het verleden en tradities kunnen doorgeven van generatie op generatie. Cultuur wordt bewaard als men samen brood breekt en glazen heft. Maar ik was me daar niet van bewust; ik wilde gewoon TV kijken.

Na ieder lied draaiden de Tlingit zich om en wendden hun gezichten af. Men vertelde ons dat dit geen gebrek aan respect was; ze lieten ons zien \"wie ze waren\" door hun familiewapens en emblemen op de rug van hun capes te laten zien. Ik dacht aan mijn familie - mijn ouders en drie oudere broers, die nu allemaal hun eigen gezin hebben - die in dezelfde provincie wonen maar in de laatste zes jaar maar twee keer samen zijn geweest. Er was een groeiende kloof tussen mijn tantes, ooms, neven, nichten en mijzelf. Als mijn familie een wapen had, wat zou dat dan zijn?

Nadat ze een paar vragen van mijn groep hadden beantwoord namen de Tlingit afscheid van ons met een lied.

**Tlingit Afscheidslied **

Terwijl ze verdwenen achter het gordijn achterin de lodge bleven wij nog even, en bewonderden het handwerk van mensen die zich zodanig aan hun cultuur wijden dat ze dagenlang zwaar werk verrichtten, en heel precies timmerhout bewerkten, terwijl dat ook snel en zonder moeite door een houtzagerij gezaagd hadden kunnen worden.

Maar dat is ook juist de bedoeling; het voortzetten van cultuur en tradities kost moeite. Er zijn geen snellere routes.




Pinterest Tumblr

Carlo Alcos

Carlo is eindredacteur bij Matador en mede-oprichter van Confronting Love. Hij woont in Nelson, British Columbia.
Lees meer

Welke invloed heeft cultuur op jouw leven?



Deel Jouw Verhalen Instagram

Gebruik de hashtag #sandiskstories om kans te maken op publicatie op deze site.

Schrijf je in voor speciale aanbiedingen!

Ontvang speciale aanbiedingen en fotografietips van SanDisk.